أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَرَضٌ أَن لَن يُخْرِجَ اللَّهُ أَضْغَانَهُمْ » « 1 » بلكه كسانى كه در دل هايشان بيمارى است ، گمان كردند كه خدا كينه‌هايشان را آشكار نخواهد كرد . با حقّ و حقيقت و با واقعيت روشن و با وحى الهى و نبوت انبياى و امامت امامان و صدق و راستى و عقل مستقيم نبايد به چون و چرا برخاست ، چرا كه با اين حقايق كه محصول جهل و تعصّب بى جا و كبر و لجاجت است ، درون را مريض و اعضا و جوارح را به معصيت و گناه مىكشاند و آدمى را از فيوضات ربّانيّه و كرامات انسانيّه محروم مىنمايد . اگر كسى هم دچار خطا و اشتباه و آلوده به معصيت و گناه است ، تا مرض مهلك عصيان حاكم بر شؤون ظاهرى و باطنى وى نگشته ، چه نيكوست توبه كند و به حضرت حق برگردد و از اصرار و پافشارى بر گناه خوددارى ورزد ، تا از خزى دنيا و عذاب آخرت مصون بماند . پروين اعتصامى گويد : همى با عقل در چون و چرائى * همى پوينده در راه خطايى همى كار تو كار ناستوده است * همى كردار بد را مىستايى گرفتار عقاب آرزويى * اسير پنجهء باز هوايى كمين‌گاه پلنگ است اين چراگاه * تو همچون برّهء غافل در چرايى سرانجام اژدهاى توست گيتى * تو آخر طعمهء اين اژدهايى ازو بيگانه شو كاين آشنا كش * ندارد هيچ پاس آشنايى جهان همچون درختست و توبارش * بيفتى چون در آن ديرى بپايى از اين درياى بى كنه و كرانه * نخواهى يافتن هرگز رهايى

--> ( 1 ) - محمّد ( 47 ) : 29 .